{"id":2377,"date":"2026-04-09T11:53:05","date_gmt":"2026-04-09T10:53:05","guid":{"rendered":"https:\/\/liveatzoom.nl\/?page_id=2377"},"modified":"2026-04-10T09:01:38","modified_gmt":"2026-04-10T08:01:38","slug":"28e-bergse-bluesroute","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/liveatzoom.nl\/?page_id=2377","title":{"rendered":"28e Bergse Bluesroute"},"content":{"rendered":"


\n\"\"<\/a><\/em><\/span><\/p>\n

Goede vrijdag op 3 april was de avond van de 28e<\/sup> editie van de Bergse Bluesroute. De avond opende in Poppodium Gebouw-T. Hier begon de avond met een wervelde show van de Zac Schulze Gang<\/strong>. Dit bluesrock trio vloog uit de startblokken met een heerlijke stevige, bijna punkachtige coverversie van hun geliefde Rory Gallagher. Frontman Zac Schulze, alsmede zijn broer Ben op drums en bassist Ant Greenwell lieten meteen zien en horen, dat blues niet altijd onderuitgezakt met bier en chips te verteren is. Heerlijk stuwende rock en blues, met een link naar oude bluesnummers, die al bekend waren toen dit trio nog niet geboren was. Een medley van Ten Years After, Jimi Hendrix, Fleetwood Mac alsmede a Whole Lotta Love\u00a0 klonk bekend in de oren, maar zeker met de ADHD\u2019er Zac op gitaar konden de aanwezigen niet stil blijven staan met dit heerlijk geweld van de bluesscene. Hun eigen nummers deden zeker niet onder voor het bekende gespeelde werk en na 90 minuten kon de volgestroomde zaal met voldoening de 7-tal cafe\u2019s in de binnenstad, gevuld met een rijkelijke variatie van blues, gaan bezoeken.<\/p>\n

Als 2e<\/sup> was het bezoeken van Gumbo & The Monk<\/strong> in de Irish Pub even een verademing na de bluesrock in Gebouw-T. Hier kon men luisteren alsof men een reis maakte\u00a0 naar de authentieke Juke Joint in de Mississippi delta met zelfgebouwde cigar box guitars en primitieve buizenversterkers. Het duo, bestaande uit Servaas Bollen (Gumbo) en de in Spanje geboren zanger The Monk, cre\u00eberde een intieme, vaak (semi)akoestische setting waarbij de rauwe oldschool-blues centraal stond. Hierna was een bezoekje aan cafe Moeders Moustache ook zeker de moeite waard. Hier stond namelijk niemand minder dan Robbert Fossen<\/strong> op het kleine podium. Zijn vermogen was zeker om luisteraars mee te voeren naar de “steegjes van South Side Chicago” door zijn combinatie van zang en gitaar- of mondharmonicaspel. Een gezellige ambiance in dit zeker voor Robbert een prima podium om dichtbij zijn puurheid te laten horen. Daarna was het de beurt om weer eens de lokale blueshelden van The Blue Hogs<\/strong> te gaan beleven. Nog steeds spelen ze met veel passie en zeker kwalitatieve gedrevenheid hun Texas Blues. Met een prima geluid in dit beetje lange smalle caf\u00e9 was de sfeer van begin tot eind en van voor tot achter overbluffend. Hoochie Mama<\/strong> in cafe De Kaai zal voor vele bluesliefhebbers geen onbekende zijn. Immers zij stonden al op tal van grotere bluesfestivals, alsmede in het voorprogramma van vele bluesgrootheden. Ook op deze avond stonden ze hun mannetje met heerlijke powerblues met af en toe een heerlijke bijdrage van de mondharp, wat een swingend energiek live-optreden vormde. In cafe Die2 was het een drukte van jewelste. Dit mocht ook wel , want heer stond de uitermate stevig swingende formatie Le Garage<\/strong>. Hun rauwe blues, met dreunende drums en spookachtige mondharmonica kreeg veel bewondering en enthousiasme van de aanwezigen. Misschien een beetje teveel echo op het geluid, maar dat deed de sound maar al te meer wat lijken op de Red Devils, Black Keys of onze eigen Cuby. Geweldig! Daarna op naar De grote Slok, alwaar we konden genieten van de rauwe, jeugdige roots blues pur sang! La Ratte<\/strong> zijn wel een beetje buitenbeentjes in de bluesscene; ongenadig en gevarieerd! De kracht van dit trio ligt in de rauwe zang en het vurige gitaarspel van Harm, het explosieve drumwerk van Jochem en de stevige, old school basgroove van Nikolas. Zodra de mannen aan het spelen zijn komt er een bijzondere energie vrij die uitermate aanstekelijk werkt.. La Ratte is ge\u00efnspireerd door de energie van Texas Blues, de groove van Mississippi Hill Country Blues en dampende Louisiana Swampblues. Hun stijl wordt onder andere \u201chypnotiserende swampy roots blues\u201d genoemd, \u201cvintage\u201d en \u201crock n roll\u201d\u2026 en ja, het klopt allemaal! En het is bovenal een verfrissend en eigentijds geluid! En dat we dat hier tijdens de bluesroute mee mochten maken\u2026niet normaal! Toch maar op naar de laatste act van deze bluesroute 2026; Bas Paardekooper, <\/strong>die zeker geen onbekende is bij de organisatie. Immers Bas met z\u2019n kornuiten stonden op de allereerste editie van het Bergs Bluesfestival in 2009! Met diverse gedaantewisselingen en bandmembers staat de formatie nog steeds als een huis. Enkel in de loop der jaren een professionelere uitstraling en zeker is hij er muzikaal op vooruitgegaan. Heerlijke onvervalste blues met een strakke begeleidingsband. Niet echt vernieuwend te noemen, maar gelikte technische gitaarrifjes met een goede interactie met het publiek.<\/p>\n

Het avondje blues was vanaf de opener tot en met de afsluiter wederom geweldig te noemen en velen gingen dan ook weer voldaan naar huis om hopend volgende jaar een nog betere bluesroute met meer cafe\u2019s en bluesmuziek voorgeschoteld te krijgen.<\/p>\n

Bas Paardekooper Band<\/span><\/strong>
\n\t\t

\r\n\t\t\t